Make Farewells More Beautiful
Stats
Lv.
80/80
HP พื้นฐาน 1270
ATK พื้นฐาน 529
DEF พื้นฐาน 396Light Cone Effect
Engrave
Engrave
ทำให้ HP สูงสุดของผู้สวมใส่เพิ่มขึ้น 30% เมื่อผู้สวมใส่หรือ ภูตความทรงจำของตัวเอง สูญเสีย HP ภายในเทิร์นของตัวเอง ผู้สวมใส่จะได้รับ "ดอกไม้อนธการ" ซึ่ง "ดอกไม้อนธการ" จะทำให้เมื่อผู้สวมใส่ และภูตความทรงจำของตัวเองสร้าง DMG จะเพิกเฉยต่อ DEF 30% ของเป้าหมาย เป็นเวลา 2 เทิร์น
เมื่อภูตความทรงจำของผู้สวมใส่หายไป จะเร่งแอ็กชันของผู้สวมใส่ 12% โดยเอฟเฟกต์นี้ สามารถเกิดได้สูงสุด 1 ครั้ง และทุกครั้งที่ผู้สวมใส่ปล่อยท่าไม้ตาย จะรีเซ็ตจำนวนการเกิดเอฟเฟกต์ Raw Params
เมื่อภูตความทรงจำของผู้สวมใส่หายไป จะเร่งแอ็กชันของผู้สวมใส่ 12% โดยเอฟเฟกต์นี้ สามารถเกิดได้สูงสุด 1 ครั้ง และทุกครั้งที่ผู้สวมใส่ปล่อยท่าไม้ตาย จะรีเซ็ตจำนวนการเกิดเอฟเฟกต์
Total Materials
Description
พิธีอำลาอีกแล้ว
หญิงสาวก้าวผ่านแสงจันทร์ที่แตกสลาย และถักทอมงกุฎดอกไม้ริมแม่น้ำ เพื่อเป็นการอำลา
บทเพลงโบราณแสนเศร้า ถูกแช่แข็งในอากาศเย็นยะเยือก แม่น้ำที่เงียบสงบ ไหลรินสู่ทุ่งดอกไม้ที่ห่างไกล
หนังสือที่เปื้อนเลือด ดาบยาวที่ขึ้นสนิม ผ้าเช็ดหน้าที่ปักบทกวี... เธอรับสิ่งของต่างหน้า และเรื่องราวชั่วชีวิตของพวกเขาไว้
"ดวงตาของฉันเป็นดั่งกระจก ที่จะคิดถึงท้องฟ้าพร่างดาวตลอดไป"
นั่นคือคำจารึกหน้าหลุมศพ ของนักวิชาการที่ด่วนจากไป
"ไม่ว่าจะเป็นชีวิตหรือความตาย อัศวินล้วนแต่ปรายตามองอย่างเย็นชา"
นั่นคือคติเตือนใจ ที่นักรบนิรนามยึดมั่นมาทั้งชีวิต
"ชีวิตเป็นเพียงแค่ความตาย ที่โชนแสงเพียงชั่วขณะ"
นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ถูกเขียนขึ้นด้วยชีวิต ของกวีผู้แสวงหาความเป็นนิรันดร์
...
"บุปผาทุกดอก ล้วนแต่เคยผลิบานอย่างภาคภูมิ..."
ท่ามกลางเสียงคร่ำครวญของแม่น้ำ เธอได้มอบบทกวี พวงดอกไม้ และความระลึกถึงแก่ผู้ที่จากไป
"หากการเหี่ยวเฉาเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ อย่างน้อย ก็ขอให้การอำลาของเรา... เป็นสิ่งที่สวยงามยิ่งขึ้นเถิด"
หญิงสาวก้าวผ่านแสงจันทร์ที่แตกสลาย และถักทอมงกุฎดอกไม้ริมแม่น้ำ เพื่อเป็นการอำลา
บทเพลงโบราณแสนเศร้า ถูกแช่แข็งในอากาศเย็นยะเยือก แม่น้ำที่เงียบสงบ ไหลรินสู่ทุ่งดอกไม้ที่ห่างไกล
หนังสือที่เปื้อนเลือด ดาบยาวที่ขึ้นสนิม ผ้าเช็ดหน้าที่ปักบทกวี... เธอรับสิ่งของต่างหน้า และเรื่องราวชั่วชีวิตของพวกเขาไว้
"ดวงตาของฉันเป็นดั่งกระจก ที่จะคิดถึงท้องฟ้าพร่างดาวตลอดไป"
นั่นคือคำจารึกหน้าหลุมศพ ของนักวิชาการที่ด่วนจากไป
"ไม่ว่าจะเป็นชีวิตหรือความตาย อัศวินล้วนแต่ปรายตามองอย่างเย็นชา"
นั่นคือคติเตือนใจ ที่นักรบนิรนามยึดมั่นมาทั้งชีวิต
"ชีวิตเป็นเพียงแค่ความตาย ที่โชนแสงเพียงชั่วขณะ"
นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ถูกเขียนขึ้นด้วยชีวิต ของกวีผู้แสวงหาความเป็นนิรันดร์
...
"บุปผาทุกดอก ล้วนแต่เคยผลิบานอย่างภาคภูมิ..."
ท่ามกลางเสียงคร่ำครวญของแม่น้ำ เธอได้มอบบทกวี พวงดอกไม้ และความระลึกถึงแก่ผู้ที่จากไป
"หากการเหี่ยวเฉาเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ อย่างน้อย ก็ขอให้การอำลาของเรา... เป็นสิ่งที่สวยงามยิ่งขึ้นเถิด"